© 2012 Chris van Dijk 20120427-221415.jpg

Jungle trail en Machu Picchu

Op basis van de beschrijving op een prachtige website boeken wij met Wouter een vierdaagse Jungletrail vanuit Cuzco. De vierde dag zal dit culmineren in een bezoek aan Machu Picchu, de wereldberoemde incastad. Van de beschrijving blijkt helemaal niets te kloppen. Geen exclusieve trail, geen warm stromend water, geen ´family run homesteads` en geen andere Inca ruïnes dan Machu Picchu. Wel slaapzalen, soms koud – een beetje – stromend water en soms helemaal geen water. En, ook niet onaardig, wij blijken van de groep jongeren met wie wij de trail doen verreweg het meeste te hebben betaald. Kennelijk de Peruaanse manier van zaken doen. Daar bestaat overigens een duidelijk verschil met Bolivia. Peruanen hebben toeristen al veel meer ontdekt als wandelende portefeuille. Dat heet vooruitgang.

Ondanks de beschaamde verwachtingen is de trail leuk. De eerste dag worden wij er op 3800 meter met een fiets uitgeworpen en mogen wij 2 1/2 uur langs spectaculaire ravijnen naar beneden razen. Als dat geen genot is. Als wij – uiteindelijk – in Santa Maria aankomen gaan wij raften op de Urubamba, een van de machtige rivieren die de Amazone voedt. Aangekondigd is dat de versnellingen soms wel categorie IV zijn. Dat lijkt ons sterk. De Zambezi rivier bij de Victoriawatervallen was echt veel heftiger. Desondanks slagen twee sukkels erin om overboord te slaan. Terecht. De twee aaiden over het water alsof het hun liefste lieveheersbeestje was. Met klungels hebben wij geen problemen, wel met mensen die zich gewoon niet inspannen. Tijdens een raft is het gewoon oorlog om te overleven.

De tweede dag lopen wij een prachtige Inca trail op soms wel erg smalle paadjes langs grote afgronden. Wouter, Lot en Chris rennen vrijwel steeds voor de troepen uit. Het gaat door jungleachtig gebied. Na acht uur lopen komen wij bij warmwaterbronnen aan. Daarin laten wij ons 2 uur verweken.

De derde dag gaat Wouter met een zip-line van een berg abseilen. In zes etappes. Soms hangt hij wel 400 meter hoog. Lot en Chris kiezen ervoor om de trail door te lopen. Achteraf stom. Dit deel van de trail voert – anders dan de site beloofde – slechts langs een dirt road en de rivier. Weinig spectaculair. Na daarna ook nog over het spoor te hebben gelopen komen wij in Aguas Calientes (2100 meter hoogte) aan, de uitvalsbasis naar het 400 meter hoger gelegen Machu Picchu.

De vierde dag staan wij om 4 uur op, om vanaf 5.00 uur in het donker de ongeveer 2000 treden naar Machu Picchu te beklimmen. Van alle toeristen is Wouter het snelst – in 35 minuten – boven. Bravo! Chris heeft het magere excuus dat hij bij Lot moest blijven. Als grand old lady is Lot overigens achtste bij de beklimming.

Machu Picchu is betoverend. Deze in 1911 door Bingham (her)ontdekte stad ligt spectaculair tussen spitse, groene bergtoppen, zelf ook op zo´n bergtop. De afgronden rond Machu Picchu zijn gewoon loodrecht en 400 meter diep. In het complex zouden ongeveer 1800 Inca´s gewoond hebben. Het complex is eigenlijk vrijwel geheel gaaf. Alleen de daken ontbreken. Wat Machu Picchu precies is geweest is onduidelijk. Tegenwoordig houdt men het erop dat sprake was van een buitenpaleis. Waarom de Spanjaarden, die waarschijnlijk wel bekend waren met het bestaan ervan, het ongemoeid hebben gelaten is onbekend. Waarom de Inca´s Machu Picchu op een gegeven moment hebben verlaten weet niemand. De naam Machu Picchu – oude piek in het Quechua – is verzonnen door Bingham. De echte naam van deze stad of dit paleis is onbekend. Evenals de functie van de diverse gebouwen. Bingham heeft er daarbij flink op los gefantaseerd.

Meer dan dat Machu Picchu je bij de keel grijpt en verbijsterend is, is er verder niet over te zeggen. Wij liepen er meer dan acht uur rond. Jammer is dat wij Wayna Picchu, de steile rots naast Machu Picchu, niet mogen beklimmen. Daar blijkt ons kaartje tot onze verbazing niet in te voorzien. Bij de rest van de groep is dat wel het geval. Op een kaartje van een ander gaan mag echter niet, ook niet als die ander niet gaat. Zelfs niet tegen bijbetaling. De verklaring luidt: ´no, no. no´. Typisch Zuid-Amerikaans. Het zijn wat dat betreft freaks. Alles gaat op naam, overal moet de paspoort bij worden getoond, niets is overdraagbaar. Vraag niet waarom. Niemand die het weet.

In de avond gaan alle leden van de groep om 18.45 met de trein richting Cuzco. Wij niet. Kennelijk een foutje van ons reisbureau. Wij gaan pas om 21.30 en zijn om 1.30 AM weer in het hotel in Cuzco.

20120427-220509.jpg

20120427-220525.jpg

20120427-220544.jpg

20120427-220552.jpg

20120427-220606.jpg

20120427-220624.jpg

20120427-220646.jpg

20120427-220709.jpg

20120427-220721.jpg

20120427-220734.jpg

20120427-220749.jpg

20120427-220811.jpg

20120427-220825.jpg

20120427-220838.jpg

20120427-220858.jpg

20120427-220920.jpg

20120427-220944.jpg

20120427-221000.jpg

20120427-221017.jpg

20120427-221041.jpg

20120427-221053.jpg

20120427-221117.jpg

20120427-221145.jpg

20120427-221155.jpg

20120427-221222.jpg

20120427-221256.jpg

20120427-221311.jpg

20120427-221327.jpg

20120427-221415.jpg

One Comment