© 2012 Chris van Dijk 20120413-151956.jpg

Potosi

‘Long and winding’ is de grotendeels onverharde weg naar het in 1545 gestichte Potosi. De zilverstad van 145.000 inwoners. In de bus als service knalharde muziek. Het landschap geeft de afleiding.
Potosi, dat op een hoogte ligt van 4090 meter en daarmee de hoogste stad ter wereld is, staat op de Unesco Werelderfgoedlijst. Vanwege de prachtige barok en de (voormalige) zilvermijnen in Sumaj Orcko (Quencha voor ‘de mooiste berg’).
Het stadscentrum is inderdaad grandioos. De barokke koloniale gebouwen getuigen van een rijk verleden. Dit is de meest Zuid-Amerikaanse stad die wij tot nu toe zagen. Overal Spaanse gebouwen, omgeven door vele steile straten. En heel veel kerken. In de stad rijden veel bussen met Zuid-Koreaanse tekens erop. Apart. In Bolivia schijnt dat normaal te zijn. Ze worden via Cili tweedehands uit Zuid-Korea geïmporteerd. Afgezien van enige behoorlijke four wheel drives van Japanse makelij, is het meest voorkomende merk hier dat van de zeer oude Afvaljapanner. Een nadeel daarvan is dat de stad, en andere Boliviaanse steden, stinken naar (diesel)walmen. De fitter is hier onbekend en men hapt vrolijk fijnstoffen.
Tot onze stomme verbazing, drinken wij in Café La Plata aan het Plaza 10 de Noviembre gewoon goede capuchino! Vérvolgens eten wij in een van de betere restaurants van de stad, El Fogon. Vijftien Euro zijn wij in totaal kwijt. Daarna zien wij, het is de woensdag voor Pasen, een grote processie. Een lange verklede stoet beeld de kruisgang van Jezus Christus uit. Per statie als Klu klux verklede geestelijken. Elke keer heeft hun het gezicht bedekkende puntkap een andere kleur. Blauw, zilver, geel en goud. Ook lopen er als monniken en nonnen verklede (?) jonge mensen, bijna kinderen, mee in de stoet. Na de uitbeelding van de statiën volgen nog een hoop Romeinen die diverse Jezus meeslepen. Dit alles gebeurt in dodelijke ernst onder begeleiding van muziekfanfares, wat na vier uur niet meer zo mooi klinkt.

Terecht noemen de reisgidsen het museum Casa nacional de Moneda, een must. Het is de oude munt van Bolivia. Vanwege het zilver was deze in Potosi gesitueerd. Het mooie is dat alle machines van de afgelopen 300 jaar er nog staan. Sommige van hout en destijds door ezels aangedreven. Voorts zijn er in het museum oude mummies van kleine kinderen te vinden, veel mineralen en stichtelijke schilderijen van met name Zuid-Amerikaanse anonieme schilders. De schilderijen werden ingezet als middel om te bekeren. De anonieme schilders moesten verplicht bijbelse voorstellingen naschilderen.

Het mooiste is misschien echter nog wel het koloniale gebouw met zijn 5 patio´s. De Trotter noemt het het grootste en belangrijkste koloniale gebouw van Zuid-Amerika.

De goede vrijdag begint om 6.30 met hardlopen van Chris. De hoogte van 4090 meter levert ondanks de steile straten in Potosi geen problemen op. Onderweg komt Chris een levendige markt en een schoolklas tegen die zwijgend een groot houten kruis voortzeult.

Wij willen vervolgens een klooster en diverse mooie kerken in Potosi bezoeken. Helaas, op Goede Vrijdag zijn alle kerken gesloten. Vreemd. Wij besteden de dag aan het banjeren door de karaktervolle stad. Op het Mercado Centraal liggen bij de slagerijen afgehakte runderkoppen half ontveld in de hoek. Een kop kijkt ons half lachend aan. Een ondeugende hond ziet zijn kans schoon. Op een marktje verderop worden bij een standjes gedroogde foetussen van Llama´s verkocht. In diverse stadia, de meeste behoorlijk groot. Wij worden er niet hebberig van. Mensen kopen deze foetussen om in nieuwe gebouwen in te metselen. Dat brengt geluk. Wellicht een nieuwe markt voor Almere.

´S-avonds is er wederom een grote processie. Met minder puntkappen maar wel een glazen doodskist met Jezus erin. Vele scholen lopen plechtig mee. Voordat wij naar Sucre vertrekken bezoeken wij het klooster van Santa Teresa uit de zeventiende eeuw. Een aanrader. Zeer veel rijkdom binnen de poorten. Klatergoud, schilderijen en crusifixen. De laatste veel bloederiger dan in Europa. Leed van Christus moest worden getoond. Onze ´groep´bestaat uit ons en een klein wijsneuzerig jongetje van 10. Kennelijk van een bijzondere en rijke familie. Zijn, naar wij begrijpen, Arabische familie zou rechtstreeks afstammen van de bijbelse Rachel. In de zeventiende eeuw tot lang daarna, ging de eerstgeborene (zoon) uit een adelijke Spaanse familie de politiek in, de tweede naar het klooster en de derde naar het leger. Zo had je overal wat in de melk te brokkelen. De oudste dochters werd uitgehuwelijkt, de tweede dochter werd op 15 jarige leeftijd zonder eigen inspraak naar Santa Teresa gestuurd. De familie betaalde daar fors voor en het werd als een grote eer beschouwd. De dochters gingen er heen in hun mooiste kleren. Die moesten zij bij de poort al inleveren. Er werden habijten van priesters van gemaakt. Hun haren werden afgeknipt. Dat haar was nodig voor de vele heiligenbeelden. Die hadden echt haar nodig. Eenmaal de poort door zouden de dochters nooit meer uit het klooster komen. Ook zouden zij nooit meer iemand van buiten het klooster zien. Weliswaar mochten zij 1 maal per maand 1 uur met familie praten, maar tussen hen en de familie hing een zwart doek. Gedurende de dag mochten zij niet met andere kloosterlingen spreken. Dat mocht alleen tijdens de 2 recreatieuren per dag, als zij verplicht aan het handwerken waren. Om beter te kunnen voelen wat Christus had doorstaan sliepen de nonnen op harde houten bedden zonder matras. Ook was er voor dat doel een aparte ruimte voor zelfkastijding. Daar hingen attributen als BH´s met weerhaakjes of riempjes om jezelf te slaan. Nee, dit was geen SM, maar gewoon ter meerdere eer en glorie van God. Uittreden uit het klooster was tot de zestiger-zeventiger jaren van de twintigste eeuw verboden. Toen werd ook eerst de regel afgeschaft dat men bezoek niet mocht zien. Onbegrijpelijk al die ellende, zeker als God voor erbarmen staat. Als God bestaat, zou hij dat dan werkelijk hebben gewild?

20120413-150636.jpg

20120413-150651.jpg

20120413-150712.jpg

Het vrijheidsbeeld in Potosi. Hebben de Fransen ook een exemplaar aan Potosi geschonken, misschien in ruil voor zilver?

20120413-150732.jpg

20120413-150745.jpg

Het centrale plein, lekker chaotisch en rommelig.

20120413-150756.jpg

20120413-150806.jpg

20120413-150816.jpg

20120413-150846.jpg

De ‘gesloten’kathedraal

20120413-150907.jpg

20120413-150921.jpg

De zilverberg Sumay Orcko

20120413-150934.jpg

Mercado Centraal

20120413-150948.jpg

20120413-151003.jpg

De slagerij

20120413-151015.jpg

20120413-151025.jpg

20120413-151039.jpg

20120413-151056.jpg

St Bernardus

20120413-151108.jpg

S. De Bolivar

20120413-151142.jpg

20120413-151155.jpg

20120413-151209.jpg

 

20120413-151657.jpg

De Processie

20120413-151717.jpg

20120413-151727.jpg

20120413-151739.jpg

20120413-151754.jpg

20120413-151830.jpg

In Santa Teresa

20120413-151841.jpg

20120413-151858.jpg

20120413-151909.jpg

20120413-151922.jpg

20120413-151933.jpg

350 jaar oude appelboom

20120413-151946.jpg

20120413-151956.jpg

 

Post a Comment

You must be logged in to post a comment.