© 2012 Charlotte Lefferts 20120616-183736.jpg

AZIE Thailand Bangkok

Vanochtend 18 mei zijn wij in Bangkok (10 miljoen mensen) aangekomen. Sommige dingen zijn hetzelfde als in Zuid-Amerika. De grootte van de stad, de hoeveelheid (kleine) mensen en de chaos en puinhoop. Overal rommel – het concept van de prullenmand is ook hier nauwelijks bekend -kluwen elektriciteitsdraden en mensen. Wel lachen de meeste mensen. Ook hier lopen mensen in shirts van Barcelona (Unicef en Quatar Foundation) en Manchester United (Aon). Overal ter wereld zijn deze twee clubs aanwezig. Ajax is daar maar een clubje bij. En natuurlijk is Che evenals in Zuid-Amerika de partij. Als hij eens had geweten dat zijn afbeelding na zijn dood een even sterk merk zou worden als het kapitalistische merk Coca Cola. Cola overigens die op straat op een bijzondere manier wordt geserveerd. Je koopt een flesje maar krijgt het niet. Het flesje wordt geopend en de inhoud wordt in een zakje gegooid. Daar wordt een rietje in gedaan.
Ook in Bangkok is het geheime plan van de automobilist – wederom meestal in een (hier ook duurdere) Japanner of Koreaan – om zoveel mogelijk voetgangers dood te rijden. Zij hebben allen een overrijdbewijs. Alleen gebeurt dat overrijden hier niet alleen door taxi’s maar ook door vele Tuk tuks.
Tot op zekere hoogte is ook de warmte in Zuid-Amerika en Bangkok vergelijkbaar. Zekere hoogte, want veel steden ín Zuid-Amerika (Salta, La Paz, Sucre, Potosi, Quito) liggen veel hoger en zijn dus koeler en minder luchtvochtig. Al om 7 uur in de ochtend is het tegen de dertig graden. Dat loopt wel op tot tegen de veertig. Wellicht zorgt dit ervoor dat veel mensen ongegeneerd languit op de straatstenen maffen. In Zuid-Amerika deden dat de honden. De overgave van hond en mens waarmee zij dat doen is in Europa niet te vinden. Wat een passie!
Andere verschillen tussen beide continenten zijn er ook. In Bangkok zijn er duizenden straatkeukens, gewoon butagas en een paar pannen. Er wordt volop gegeten op straat. En lekker… Wij aten heerlijke rijst met kip en varken voor 3 Euro per persoon. In de grote Zuid-Amerikaanse steden die wij bezochten zijn er op enkele uitzonderingen na – bijvoorbeeld San Telmo in Buenos Aires – niet zoveel eetgelegenheden buiten. Vanwege de kennelijke gevaren in de avond gaan de mensen en zeker de toeristen eerder naar binnen. Daarvoor is in Bangkok geen enkele reden. Deze reuzestad is ook voor toeristen niet gevaarlijk. Er is nauwelijks politie op straat. Boeddha en de koning verbieden stelen en andere criminaliteit. Dus gebeurt het niet.

Langs chaotische winkeltjes – een ruimte met opgestapelde zooi – lopen wij vanuit ond hoten, Prince Palace, langs de Khlong Mahanak. Kleurrijke armoede die met een lach wordt gedragen. Vreemd, of misschien ook wel normaal, zien wij in het vieze water een reuzehagedis – 1 tot 1,50 meter lang – zwemmen. Wij komen langs vele tempels. Overal piepen zij op met hun monniken die oranje gewaden dragen. Van Boeddha moet elke man in zijn leven in ieder geval 3 maanden in het klooster. Voorts moet elke Boeddhist veel doen voor een goed karma. Soms onverwachte dingen. Wat dacht je van vissen voeren? George Roper van Mildred van de bekende Engelse televisieserie uit de tachtiger jaren zou het hiermee eens zijn geweest. De goudvis at zowat aan tafel. Waar in Zuid-Amerika binnenin de kerk alles wat blinkt goud(kleurig) is, is dat hier aan de buitenkant van de tempels het geval. Wel zo sympathiek, dan hebben die arme sloebers er buiten tenminste wat aan. En arm zijn veel mensen. Ook kruipen er met enige regelmaat verminkte bedelaars voorbij. Een beeld waar moeilijk aan te wennen is.
Overal hangen grote portretten van de geliefde koning toen hij nog 50 was. Hij is nu ruim in de tachtig. Kennelijk durft de regering huidige foto’s niet aan. Het lijkt een beetje op Sissi in Wenen. Die wilde na haar 40ste niet meer worden geportretteerd. De vrouw van de koning die ook overal hangt, wordt wel ouder op de posters.
In Zuid-Amerika hangen geen foto’s van leiders. Er staan alleen maar standbeelden van oude helden, De leiders van dat continent zijn de afgelopen 50 jaar dan ook merendeels schurken geweest. De koning van Thailand, Rama IX, (Bhumibol)) die diezelfde periode heeft geregeerd wordt echter vereerd als een heilige. Velen posters getuigen van heldendaden. Hoewel daar ongetwijfeld sprake van is zie je de koning en koningin alleen linten doorknippen en handen schudden. Prins Willem Alexander kan vast uitleggen dat dit ook heldhaftig is. Om met Cohen te spreken, houdt hij de boel bijeen. Misschien door theedrinken, maar het doel heiligt zeker de middelen. Ook hangen er uitspraken van hem door de hele stad waarin hij meedeelt dat diverse rassen en geloven vreedzaam naast elkaar moeten leven.
China Town (onder meer rond de Yaowarat road) is vrij groot. Uiteraard op straat een grote markt. Wij eten er lekker midden op straat. Je moet er wel even aan wennen dat je een straat verder een dikke rat en kakkerlakken ziet lopen. Misschien was die lekkere kip toch wat minder kippig.
De volgende ochtend om zeven uur de eerste rentocht in Azie. Langs het Chitraladapaleis van een van de dochters van de koning. Een Frans aandoend wit gebouw uit de negentiende eeuw schat Chris. Daarvoor een ruiterstandbeeld van koning Rama V, die eind negentiende eeuw regeerde. Dit was de eerste koning van Thailand die in het buitenland kwam. Hij bracht de vork en lepel, tot dan toe onbekend in Thailand, mee naar huis. Er worden nog steeds bloemen gelegd bij zijn beelden. Daarna langs de dierentuin en Anantasamakhom (throne hall) gerend. Zoals gebruikelijk bij centra van de macht zijn er kazernes omheen. De militairen tonen zich echter relaxed. Vandaag staat in het teken van wandelend specialiteiten van het land snacken en in de middag fietsen. En dat allemaal georganiseerd door een Londenaar die al 8 jaar in Bangkok woont. In de ochtend doen wij 5 restaurants aan met verschillende gerechten. Sommige ervan zijn geïnspireerd door de Indiase en Chinese keuken. De gerechten zijn anders dan de restaurants een lust voor het oog. Zij smaken bovendien prachtig. De fietstocht gaat door de krochten van centraal Bangkok. Vervallen laagbouw met nu en dan stinkende kanaaltjes erlangs. Prachtige volksbuurten met specialistische winkels. Bijvoorbeeld in de autoonderdelenbuurt. Tientallen winkels met hopen op elkaar geslingerde/gestapelde motorblokken. Zeg maar hoopjes van 70 waar je dan de goede uit kunt kiezen voor je auto. Of voor je longboat. Achter deze boten hangen buitenboordmotoren die gemaakt zijn van motorblokken van auto’s.
In Zuid-Amerika waren het vooral zware dieseldampen, hier meer rioolluchten – of is dampen een beter woord? – afgewisseld met de heerlijkste etensgeuren. Wij kunnen niet goed kiezen wat wij liever hebben. Toch is de atmosfeer in deze nauwe krochten geweldig. Door het groen en de bloemen die er ook zijn. Door de vele stalletjes. Maar vooral door de mensen. Overal glimlachen zij. De mannen en jongens maar vooral de vrouwen en meisjes. Om blij van te worden. Je zou bijna een exportfirma beginnen om ze allemaal mee naar huis te nemen. Wat zou het rijke Nederland ervan opknappen als deze Thaise mensen daar op straat zouden lopen. Vanwege het feit dat importfirma van Thaise mannen en vrouwen andere, foute, associaties oproept laten wij het toch maar zitten. Ook bezoeken wij een aantal tempels van Boeddha. Zij zien er heel anders uit dan in Tibet. Meer kleur, meer versiering en vrolijker. Trots worden ook drie katholieke kerken getoond. Twee zijn 200 jaar oud en door gevluchte Portugezen gebouwd. De andere is uit 2000. Tsja, wel aardig. Zij halen het echter niet bij die van Lima of Quito. Ook wordt ons – van buiten – het oudste hotel van Bangkok (Mandarin Oriental) – 130 jaar – getoond. Niets aan te zien. Wel weer leuk is om met het pondje de Chao Phraya rivier over te steken.
In de avond slenteren wij nog door de markt van Silom road en de rosse buurt van Patphong road. Wel aardig. Niet om wild van te worden. Alleen al omdat je af en toe heel oude blanke mannen ziet met veel te jonge Thaise vrouwen, soms nog bijna kinderen. Een weinig opbeurend gezicht. Zonder iemand te kort te willen doen lijkt het slag toeristen dat wij hier zien van minder leuk allooi dan in Zuid-Amerika. Veelal wat ouder, minder beschaafd en duidelijk aangetrokken door het goedkope Thailand. Veel Nederlanders dus. In ons goede, nogal luxe maar niet dure (38 Euro per kamer; in Nederland zou deze zeker 200 EURO kosten) hotel schalmt bij het zwembad zelfs af en toe Nederlandse muziek. Dan weet je het wel. De grote overlast komt echter van teveel luidruchtige Russen.
Op zondag gaan wij naar de Jatujak markt die voorbij het Victory monument ligt. Eerst twee haltes met de racerondvaartboot door het kanaal (Khalong Mahanak). Dat zijn stoere lange boten die door het kanaal scheuren en grote golven maken. De conducteurs staan gehelmd op de railing en houden zich aan een touw vast. Die helm is vermoedelijk onzin. Als je in dat water valt… Voor het rondspattende water kunnen de passagiers bij hun zitplaats een plastic doek optrekken. De vroeger zo genoemde Turkentas was van hetzelfde materiaal gemaakt.
Daarna gaan wij vanaf het Siam Center met de Sky train verder. De Jatujak markt is gigantisch. Duizenden kraampjes waar alles wordt verkocht. Bij het ene kraampje kun je een bruidsjurk kopen bij het volgende porno. Wie dan nog niet genoeg heeft kan vervolgens een huisdier – keuze uit honderden honden, poezen, vogels e.d. – aanschaffen of kunst voor aan de wand. Bijna huisje, boompje beestje.
Fijn voor Chris dat het bloed en bloedwarm is. Zelfs de lust van Lot om te shoppen verdwijnt als sneeuw voor de zon. Na de markt rijden wij terug naar het Siam Center. Rond dit centrum bevinden zich vele winkelcentra met weer honderden winkels. Vanwege de airconditioning zwicht zelfs Chris hiervoor. De centra zijn ultramodern. In Nederland kunnen ze er niet aan tippen. Gerieflijk, maar jammer dat de projectontwikkelaars er weer in geslaagd zijn om alle authenticiteit uit dit deel van de stad te rammen. Ook de winkels zijn internationaal en weinig spannend. Gelukkig ligt aan de rand van dit centrum Jim Thompson’s huis. Dit huis en het interieur heeft deze Amerikaanse architect na de Tweede wereldoorlog samen gesteld. In totaal zes authentieke huizen heeft hij in diverse delen van Thailand afgebroken en in Bangkok weer precies zo opgebouwd, met dien verstande dat hij ze met elkaar heeft verbonden. Het in 1959 gereed gekomen resultaat is prachtig en bijzonder sfeervol. Hier ademt de oude sfeer van Siam. Niet voor niets zijn bepaalde decoratiestukken van het huis gebruikt in de film ‘ The king en I’, waarin Yul Brinner (…) een glansrol speelt al de kale Koning van Siam. Door een Engelse gouvernante wordt hem Engels onderwezen. Zijn voornaamste Engels bestaat uit: etcetera, etcetera, etcetera. Thompson heeft niet zo lang van zijn huis kunnen genieten. In 1967 is hij spoorloos in de bergen van Maleisië verdwenen en nooit meer gevonden. Wat daar ook van zij, zijn idee om authentieke huizen uit Thailand samen te brengen is zeer geslaagd. In Nederland deden wij iets soortgelijks maar groters heel mooi in het Openluchtmuseum van Enkhuizen.
De volgende dag gaan wij eerst om 7.15 naar de ambassade van Myanmar voor een visum. Als de ambassade om 9.00 uur opengaat zijn wij de eerste van een rij van 100. Daarna op stap naar de grote Chao Phraya rivier die door Bangkok stroomt. Wij komen langs een straat waar bijna alleen maar Boeddha’s in alle soorten en maten worden verkocht. Van 3 meter hoog, tot 3 centimeter. Staand, zittend, dik en dun. Ook levensechte heilige rubberen mannen kun je krijgen. Dit lijkt ons niet zo gezellig. Kijk je in de tuin, zie je zo’ n oudje. Langs het Grote paleis gaat de tocht in de avond naar Khaosan road, ook we backpakkers (….) weg geheten. Een uiterst geschikte weg om gemasseerd te worden of om een vals identiteitsbewijs te kopen. Wij laten onze voeten masseren. In deze buurt zijn weer honderden en honderden standjes met allemaal mensen die iets verkopen. Bangkok is werkelijk een grote markt.
Dinsdag 22 mei was het wassen en watergolvendag. Dat kunnen Thaien ook. Om even voor 10 uur in de ochtend komen wij aan bij het Grand Royal Palace. Bij wat wij denken dat de ingang is worden wij verwezen naar een andere poort. Daar vangt een officieel uitziende heer ons op die meedeelt dat het paleis pas om 11 uur opengaat. Er wordt nu in de tempels van het paleis gebeden. Vriendelijk laat hij ons op de kaart andere bezienswaardigheden zien. Met wat mazzel kunnen wij ook nog bij de Tha Tien pier voor een uur een priveboot huren om de Khlongs van het oude Bangkok aan de overkant van de Chao Phraya rivier in te gaan. Hij wil ook wel even een Tuk Tuk aanhouden die ons erheen kan rijden. Ferm stapt hij op eentje af en bedingt de inderdaad heel lage prijs van 10 Bhat. Als wij erin zitten wordt ons nog even de prijs voor de boot genoemd. Zelfs de altijd wakkere Lot tuint erin. Veel en veel te duur. Als wij terug komen wordt het wassen en watergolven nog heter. Als de boot wegvaart blijkt dat wij aanleggeld moeten betalen. Nog heter wordt dit als later blijkt dat Chris waarschijnlijk veel te veel voor het aanleggen heeft betaald. Die vreemde bankbiljetten toch. De bootocht zelf was – hoewel korter dan een uur – leuk. Langs de sterk vervuilde Khlongs staan vele houten overleden huizen waar wel mensen in wonen. De sfeer is enorm, maar een groot aantal huizen dreigt in te storten. De palen waarop zij staan, staan schots en scheef. Evenals de daken. Daartussendoor natuurlijk gouden tempels.
Het Royal Grand Palace is formidabel. Overdadig bewerkte en van buiten gouden tempels staan er in allerlei vormen. Het goud wordt afgewisseld door groen, rood, blauw en dergelijke. In een van de tempels staat de heilige Emerald – eigenlijk van Jade – Boeddha van voor de veertiende eeuw. Ook is er een troonzaal waar Bhummibol nog is getroond. Allemaal zeer de moeite waard. Na het paleis is het weer wassen en watergolventijd. Wij willen naar het hotel. De prijzen die de taxi’s en Tuk tuks daarvoor willen hebben varieren van 70 tot 200 Bhat. Vreemd want de heenweg met de taxi was slechts 50. De keiharde onderhandelaar Lot – die ons steeds veel geld heeft bespaart – weigert. Als beloning moeten wij een half uur in de moordende hitte teruglopen. Wat je al niet doet voor een verschil van 3 EURO.
In de avond reserveren wij voor het eten bij The blue Elephant. Dat is volgens de voorgevel een ‘ cooking school’. In veel plaatsen betekent dat lekker eten voor een zachte prijs. Niets daarvan: wassen en watergolven. De prijs is keihard. Als wij het lekkere eten opgegeten hebben betalen wij ongeveer 100 Euro voor ons samen. En dan komt toch het gevoel op of het echt zoveel lekkerder was dan de hap van 3,5 EURO op straat. Wij geloven er niets van.
De ochtend voor de vliegreis nog even naar het Lumpinipark gerend. Aardig om 7 uur doen honderden mensen Tai Chai. Of zij zwaaien tezamen met rode waaiers of sabels. Ook spelen zij badminton. Het park is het fitnesscentrum voor de gewone mens. De rest van de rentocht is druk en vrij chaotisch. De weg is moeilijk te vinden. De kaart is evenals de bewegwijzering slecht. Iedereen spreekt Thais, niemand Engels. Soms weten ze het woord yes, soms ook no. Meer niet. Wel leuk is het geren door een sloppenwijk met een kapot spoor eromheen. De mensen zijn erg enthousiast.20120525-151625.jpg20120525-152141.jpg20120525-153245.jpg20120525-153606.jpg20120525-153459.jpg20120525-153318.jpg20120525-153122.jpg20120525-153038.jpg20120525-153012.jpg20120525-152951.jpg20120525-152929.jpg20120525-152911.jpg20120523-194905.jpg20120523-194927.jpg20120523-194944.jpg20120523-194854.jpg20120523-195012.jpg20120523-195202.jpg20120525-151559.jpg20120525-151618.jpg20120525-151642.jpg20120525-151715.jpg20120525-151732.jpg20120525-153203.jpg20120525-151805.jpg20120525-151820.jpg20120525-151830.jpg20120525-151847.jpg20120525-151909.jpg20120525-152015.jpg20120525-152031.jpg20120525-152046.jpg20120525-152111.jpg20120525-152127.jpg20120525-152158.jpg20120525-152217.jpg20120525-152237.jpg20120525-152254.jpg20120525-152352.jpg20120525-152433.jpg20120525-152627.jpg20120525-152655.jpg20120525-152711.jpg20120525-152728.jpg20120525-152742.jpg20120525-152829.jpg20120525-152852.jpg20120525-153054.jpg20120525-153135.jpg

20120616-183736.jpg

Post a Comment

You must be logged in to post a comment.