© 2012 Chris van Dijk 20120511-091250.jpg

Lima

Lima, een stad van 8 miljoen inwoners aan de kust. Wij gingen er wat aarzelend heen en hebben er zelfs over gedacht de gehele stad over te slaan. De meeste verhalen gingen over berovingen en overvallen. Er zou met bedwelmende spuitbussen worden gewerkt, de taxi´s zouden onbetrouwbaar zijn etc. etc.

Hoe anders zijn onze ervaringen. Wij hebben ons overal veilig gevoeld in deze bruisende stad. Dat kan toeval of onwetenheid zijn. De gedachte komt echter op dat de reisgidsen overdrijven. Ja, er wonen veel (zeer) arme mensen in de (buiten)wijken, die haast wel moeten pikken? Chris zag dronken en in lompen gehulde mensen bij het rennen. Over de hele wereld weer die onrechtvaardigheid. Ja, je moet goed uitkijken in zo´n grote stad. Ja, niet alle taxi´s zijn veilig. En ja, het is verstandig om niet met je paspoort en hele hebben en houden over straat te gaan. Maar, dan is het een geweldige stad! Een stad die zich moeiteloos kan meten met Buenos Aires of Santiago of daar zelfs over heen gaat. Wat een geweldige koloniale pracht pracht in deze in 1535 door de veroveraar Francisco Pizarro gestichte stad (Ciudad de los Reyes). Zijn door een rivaal afgehakte hoofd bevindt zich overigens in een kistje in de kathedraal. De Spaanse gebouwen en kerken zijn mooier dan in Buenos Aires en minder kapot. De pleinen waarom heen een deel van deze gebouwen staan indrukwekkender. Vooral de Plaza San Martin en de Plaza Mayor zijn plaatjes. Het eerste plein wordt omgeven door witte gebouwen, de Plaza Mayor hoofdzakelijk door gele. Je kunt er de wisseling van de wacht zien voor een regeringsgebouw. Potsierlijk zwaaien de blauw/rode mannetjes hun benen op en lopen zij in slepende tred. Van uitzonderlijke klasse en rijkdom zijn de aan het plein gelegen kathedraal en het ernaast gelegen – en onlangs als museum geopende – bisschoppelijk paleis. Er is in die katedraal echt veel meer te bewonderen dan het kistje met het hoofd van Pizarro. Onder meer vele schilderijen en bergen goud en zilver. Uiteraard zijn de heiligenbeelden uitgevoerd met echt haar. Het bisschoppelijk paleis is een groots kioloniaal gebouw met dito schatten. Onder meer de geweldige stijlkamers en zalen konden ons bekoren. Nogmaals een bewijs dat de geestelijk leiders zichzelf niet vergaten bij het uitdelen van aalmoezen. Het is duidelijk dat de indianen kostte van het kost moesten worden bekeerd tot het heilige geloof. Aan het Plaza Mayor – het episch centrum van Lima – zit op twee hoog een geweldig terras. Er zit een non descript restaurantje dat ‘s-avonds dicht is. En dan te bedenken dat niet gelovige horecaondernemers in Nederland bereid zouden zijn dagen te bidden om dit te bemachtigen.

Een andere aanrader is het door ons bezochte Convento de San Francisco en de bijbehorende kerk (Franciscus van Assissi is ongemeend populair in Zuid-Amerika). Spaanser kan het klooster met zijn mooie kloostergangen niet. uitgevoerd in wit en rood. Met name de onder de kerk gelegen catacomben zijn bijzonder. Het is een groot knekelhuis. Hopen en hopen botten, netjes gesorteerd naar onderdeel. Die ijver hebben een aantal archeologen aan de dag gelegd. Bizarre hobby. Naar schatting botten van 25.000-75.000 mensen die er begraven zijn. Er bestond destijds geen begraafplaats. Dat resulteert in vele meters diep botten. Wel een beetje luguber.

De pleinen en omringende gebouwen zijn zeker niet het enige mooie in het centrum. Er zijn nog veel meer Spaanse barokke kerken, kloosters en gewone gebouwen. In de kleuren groen, blauw, rood, wit en geel. Wel opvallend is weer de grote hoeveelheid politie op straat, met name bij de regeringsgebouwen. Een voorbeeld is het congres waar delen van straten zijn afgezet. Vooral de pantserwagens wekken de indruk det de staat van beleg is afgekondigd. Een ander voorbeeld is het Paleis van Justitie. Het gebouw bekend door de TV over onze Joran van der Sloot. De rode loper was uitgerold. Dat heeft Chris nooit in Nederland.

Om het hart van het centrum heen liggen wederom vele oude maar meer kapotte bouwwerken. Tevens is er een echte vrij kleine China Town. Natuurlijk ontbreekt de Mercado Central evenmin. Veel meer dan Buenos Aires, Rio de Janeiro, La Paz en Santiago maakt het centrum van de stad een rijke bijna westerse indruk. Dat is zeker het geval met een aantal prachtige parken rond het centrum, waaronder het dicht bij ons hotel gelegen Parque Neptuno, waarin en omheen zich verschillende tentoonstellingsgebouwen bevinden. Kennelijk zijn de Peruanen zelf er zo trots op dat het verboden blijkt te zijn er in de ochtend doorheen te rennen (no. no, no bij de ingang). Ons in een rustig straatje gelegen hotel – een aanrader – is La Posada del Parque. Een oud koloniaal en piekfijn opgeknapt herenhuis. Extra fijn is dat het naast het reusachtige nationale voetbalstadion ligt, waar het einde van het seizoen wordt gevierd. Een ander mooi park wat wij vanuit de taxi nog even meepakken is het Paseo de las Aguas. Daar bevinden zich wel 30 soorten fontijnen, die in de avond op diverse manieren zijn verlicht. Bij dit al is een nieuw winkelcentrum opgericht dat zich kan meten met het nieuwe mooie centrum van Amstelveen. Alleen jammer dat het er ook op lijkt. Waar projectontwikkelaars komen, is de diversiteit dood.

Op onze tweede dag in Lima gaan wij naar de bekende wijk Miraflores. Deze wijk ligt tegen de Stille Oceaan aan. In eerste instantie een flinke afknapper. De projectontwikkelaars zijn er al geweest. Allemaal niet veel aan. Bij de kust gekomen wordt het toch aangenaam. Hier speelt zich het rijke Peruaanse leven af. Vele eigenlijk wel aardige niet eenvormige hoge appartementengebouwen, omgeven door groen, palmen, beelden, restaurants en hotels. Honderd meter lager het strand met de Stille Oceaan. Brandingsurfen is populair. Ach ja, het is moeilijk om deze zwoele decadentie helemaal te weerstaan. Wij blijven er de middag dus aan de kust lezen. Als compenstatie eten wij tussen de middag een goedkoop maar verrukkelijk topbroodje en in de avond bij een – vergeleken met Burger King – wat duurder kippen fast food ketenrestaurant (Pardo´s Chicken). Prima. Door de hormonen zullen wij binnenkort wel allerlei vergroeiingen krijgen. ´S-Avonds rijden wij met een jonge taxichauffeur naar ons hotel terug. Wij weten beter de weg dan hij. Hij vraagt het wel drie keer aan voorbijgangers die het ook niet weten. Ach ja, in Zuid-Amerika is de Tom-Tom of een van zijn concurrenten nog niet geland. Dat realiseer je je niet als je in Europa woont. Een groeimarkt dus voor dit wat kwakkelende bedrijf.

Ook deze stad is – in goed Nederlands – een´must see´.

Helaas de verkeerde knop. Geen foto’s.

20120511-091250.jpg

Post a Comment

You must be logged in to post a comment.