© 2012 Chris van Dijk 20120513-100503.jpg

Quito

Quito, als je de gidsen en verhalen van reizigers mag geloven de rovershoofdstad van Zuid-Amerika. ‘Vrijwel niemand gesproken die er niet is beroofd’, ‘ Je wordt er in de taxi’s ontvoerd en gedumpt’, ‘ Ze stelen zelfs je ‘ Muziek van je hoofd’, zijn zo de aardigste kwalificaties die wij hoorden. Of het er de laatste jaren wat veiliger is geworden blijft ook in het ongewisse. De een zegt van wel, de ander van niet.

Wij hebben zelf niets gemerkt. Wel zorgden wij dat wij voor 21.00 in het hotel waren en namen wij elke keer slechts een paar dollar mee. Zeker niet de paspoorten.

Maar wat een stad weer! Geweldige Spaanse pleinen (Plaza a la Independencia, Plaza y Conjunto San Francisco) , fantastische kloosters, machtige kerken. Onder meer de kerk en het klooster van de in Zuid-Amerika alom populaire en aanwezige Sint Franciscus van Assissi of de Inglesia van de ook overal gevestigde orde El Merced. Maar het mooist is wellicht toch La Compania de Jesus, een Jesuitenkerk waar vanaf 1605 160 jaar aan werd gebouwd. Mensen uit Quito noemen het de mooiste kerk uit het land. De gevelbewerking is uitzonderlijk druk en te, maar daarom misschien ook zo indrukwekkend. Van binnen is het alles klatergoud. Waanzinnig bewerkt maar o zo bijzonder. Veel rijker dan de ook door ons bezochte kathedraal. Het interieur van de Sint Franciscuskerk kon er evenmin aan tippen. Ook overigen mooi van binnen (maar wel met formica platen tussen het goud).

In 1978 werd het historische centrum uitgeroepen tot de eerste World Heritage site van de Unesco. Allemachtig prachtig, Niet zo imposant als Lima, maar wat kleinschaliger en wellicht wat middeleeuwser. Zeker de geweldige pas opgeknapte straat La Ronda. Gezellige ambulante handel en vele restaurantjes. Ook de politieaanwezigheid is er op zaterdagavond imposant. Op een hoek van de straat gaan alle ramen en luiken van een pand open en dansen er op alle verdiepingen prachtig aangeklede dames en heren op muziek. Een genot voor oor en oog. Of dit iedere zaterdagavond gebeurt of speciaal voor ons was weten wij niet zeker.

De maagd van Quito kijkt over de stad uit. Zij waakt.

Chris heeft vandaag voor de 34e en laatste keer hard gelopen in Zuid-Amerika. Niets aan de hand vroeg in het historische centrum van Quito. Bij de ingang van een kerk kreeg hij een handkus van een man. Wel grappig. Uiteraard werd die beantwoord.

Vrijdagmiddag 11 mei vliegen wij weer naar huis om na 5 dagen naar Azie te gaan. Echt te beklagen zijn wij niet.

Wat was Zuid-Amerika een droomvakantie.

20120513-100149.jpg

20120513-100209.jpg

20120513-100226.jpg

20120513-100239.jpg

20120513-100306.jpg

20120513-100324.jpg

20120513-100334.jpg

20120513-100358.jpg

20120513-100425.jpg

20120513-100450.jpg

20120513-100503.jpg

Post a Comment

You must be logged in to post a comment.