© 2012 Charlotte Lefferts 20120728-093530.jpg

Chengdu

Wij hebben geconstateerd dat wij geen fan zijn van Chinese steden; te groot, te druk, te veel smok, te veel Chinezen, te veel kabaal. Is Chengdu dan niet leuk? Jawel hoor. Wij huren fietsen en mengen ons als echte Chinezen in het razende verkeer en halen dezelfde rare capriolen uit. In het verkeer gedraagt iedereen zich onbeschoft. Wij ook! We worden er erg agressief van en schelden er lustig op los, ze verstaan ons toch niet. Leuk! De stad is groot en we beginnen bij People’s park. Bewegende mensen in overvloed; ze spelen badminton, doen rekoefeningen aan een boom, beoefenen Tai chi of wandelen wat rond. Een relaxte sfeer in een stad met ruim 4 miljoen inwoners. China op z’n best. Buiten de parken hebben alle oude stadswijken plaatsgemaakt voor nieuwbouw. Er zijn nieuwe oude gebouwen uit de grond gestampt, gevuld met souvenierswinkeltjes en veel eethuisjes. Zeer populair bij de chinezen. Het centrum van de stad is een modern winkelgebied, dat je overal in de wereld vindt. Wij gaan wij op zoek naar een badmintonracket. China is daar het land voor. Helaas vinden wij slechts sportkledingwinkels en Starbuckscafe’s. Kennelijk wordt er niet gesport in Chengdu. Sterker nog, men kijkt ons glazig aan als we het woord badminton in de mond nemen. We zien een poster waarop badminton staat en waarop een atleet een tafeltennisbadje vasthoudt. Wij wijzen naar de poster, ze begrijpen ons niet, wij hen ook niet. Als wij ons niet vergissen brengt China al jaren de wereld- en olympisch kampioenen badminton – de tweede sport ter wereld! – voort. Rare jongens die chinezen.
Als we geen enkel racket kunnen vinden gaan we op zoek naar mooie fotoboeken over China. Kennelijk houdt men in dit land ook niet van plaatjesboeken. Zelfs in het westerse cafe de Bookworm, waar wij een goede herinnering aan hebben uit Beijing, begrijpt men niet wat wij bedoelen. Wij geven op en zakken in een van de fauteuils weg met een heerlijk glaasje echte Belgische Hoegaarden.
De volgende dag fietsen we naar het Panda reservaat (Giant Panda Breeding Research Base) aan de rand van de stad. Er leven nagenoeg geen panda’s meer in de vrije natuur. Ze zijn verdreven uit hun natuurlijke habitat. Traag kauwen ze op bamboescheuten. De jonge panda’s zijn aandoenlijk. De rode panda is het meest actief. Het park is relatief rustig. Kennelijk zijn we de massa voor gebleven. Het park biedt waar elke chinees van droomt: vol automatische toiletten met massageknoppen en andere verwennerijen. Wat een genot! Na de panda’s bezoeken we de Wenshu tempel (God van de Wijsheid), de grootste, boeddhisten tempel in Chengdu uit de Tang dynastie, een stukje negentiende eeuw in het moderne China, kennelijk niet gewaardeerd door de chinese toerist. Het is relatief rustig in de tempel. In de nieuw gemaakte oude straatjes er omheen vinden we dezelfde meuk als elders in de stad, aangevuld met wat echte tijgervellen. Wij bezoeken nog de Narrow Streets en een Antiek marktje en sluiten de dag wederom af in de Bookworm, waar we bijkomen van deze krankzinnige stad.
Wij besluiten om twee dagen naar Emei Shan Mountain te gaan, lekker de natuur in, iets wat we te weinig gezien hebben in China. Even uit de drukte van de stad. Wij dromen van een idyllisch hostel ergens in een dorp op de berg, omringd door theeplantages en tempels, waar we de heerlijke frisse buitenlucht kunnen opsnuiven. Niets is minder waar. Het ligt aan een zijstraatje van een druk toeristisch stadje aan de voet van de berg. Teddybear hotel. Geeft niets, wij komen voor de natuur. Wij zijn niet de enigen. Ongeveer 100.000 chinezen hadden hetzelfde idee. Avoid the national holidays, when the number of tourists reaches epic proportions! Te laat! Het pad naar boven blijkt een stenen trap, waar een lange voortdurende rij mensen afdaalt. Wij zijn de enigen die naar boven klimmen. Waarschijnlijk ook de enigen die de treden tellen, in totaal 2270. Vrijwel overal souvenierswinkels. Bezweet komen wij boven bij de – echte oude! – Wannian Temple. Een drukte van jewelste. Ontheiliging ten top. Souvenierswinkels en gillende Chinezen in de tempel. Koninginnedag in Amsterdam valt er bij in het niet. Duizenden Chinezen hebben zich door een kabelbaantje naar boven laten brengen om de tempel te bekijken om vervolgens de trappen af te dalen of te laten dragen.
Onze laatste dag valt letterlijk in het water. Als we wakker worden komt het met bakken tegelijk de hemel uit. Stortregen en onweer. We gaan terug naar Chengdu. In de bus vertellen twee Fransen ons dat het vreselijk was boven bij de summit en ook de afdaling viel hun erg tegen. Het klooster waarin zij op de berg sliepen was een en al beton. De berg Emei Shan blijkt te zijn veranderd in een kermissite. Jammer. Deze Word Heritage Site is zijn naam niet – meer – waardig. Afvoeren maar. Wij gaan ons zelf nog maar eens verwennen met een heerlijk Hoegaarden biertje in een lokaal waar leuke en beschaafde chinezen zijn, The Bookworm. Daarna Home Sweet Home.

Met afstand is China het land waar wij het meest over aarzelen. Het een vat vol tegenstrijdigheden. Het land is een supermacht, maar men spreekt – ondanks de vele Engelse teksten op de kleding – nauwelijks Engels. Het is ‘communistisch’, maar alles draait om geld. Chinezen zijn klein, maar alles kan niet groot genoeg zijn. Vrijwel alle grotere auto’s (zeer veel Audi A 6) zijn de verlengde versie. Er zijn vreselijk veel Chinezen maar het land is minder dicht bevolkt dan Nederland. Er is
prachtige natuur die echter zonder scrupules deels als een pretpark wordt geëxploiteerd of wordt aangewend voor de infrastructuur en de economie.
China heeft een rijke en zeer oude historie, maar vrijwel alle zogenaamd oude gebouwen zijn nieuw. Renoveren om iets oud te maken is hier een gevleugelde term. Veel Chinezen gedragen zich in onze ogen onbeschoft. Zij spugen, rochelen, boeren, schreeuwen, roken stiekem en dringen voor. Op straat lopen velen met hun T-shirt omhoog. Net hangbuikzwijntjes. Aan de andere kant heeft het land een traditie van strikte etiquette – die nu alleen nog te vinden zou zijn in Taiwan – en zijn er heel veel aardige, behulpzame en vriendelijke Chinezen. De oefeningen die zij in de ochtend massaal in de parken doen en de gemeenschapszin die daaruit spreekt zijn hartverwarmend. Chinezen houden zich zo slecht aan verkeersregels dat het verkeer op kruisingen in Chengdu niet alleen door gewoon werkende (!) verkeerslichten wordt gereguleerd maar tegelijkertijd door verkeersregelaars; het help niets. De auto’s rijden nog door rood. Aan de andere kant is de Chinese overheid sterk regulerend. ‘Big brother is watching you’ Als bloggers op internet kritiek hebben op de wijze waarop de overheid hulp biedt bij de overstromingen in Beijing worden er direct 5.000 opgepakt. Kritiek mag kennelijk alleen op het buitenland.
Tot slot: China haalt vrijwel de meeste Olympische medailles, maar bewegen lijken de gewone mensen niet van te houden.
Een ding is onbetwist: het eten is uitstekend.

Wat moet je met zo’n land? Waar op dezelfde ochtend ij Chengdu het centrale plein met het beeld van Mao door 100 agenten is afgegrendeld en geschreeuwd wordt als je nadert. Waar je in het Peoples park tegelijkertijd wordt aangeboden om mee te doen aan Tai Chi. In ieder geval voorzichtig mee omgaan en je niet aan uitleveren lijkt ons.

20120728-091524.jpg

20120728-091545.jpg

20120728-091554.jpg

20120728-091607.jpg

20120728-091616.jpg

20120728-091624.jpg

20120728-091651.jpg

20120728-092751.jpg

20120728-092823.jpg

20120728-092853.jpg

20120728-092912.jpg

20120728-092932.jpg

20120728-092956.jpg

20120728-093021.jpg

20120728-093033.jpg

20120728-093046.jpg

20120728-093059.jpg

20120728-093141.jpg

20120728-093235.jpg

20120728-093245.jpg

20120728-093255.jpg

20120728-093314.jpg

20120728-093325.jpg

20120728-093337.jpg

20120728-093354.jpg

20120728-093401.jpg

20120728-093409.jpg

20120728-093417.jpg

20120728-093436.jpg

20120728-093530.jpg

Post a Comment

You must be logged in to post a comment.