© 2012 Charlotte Lefferts 20120703-150307.jpg

Hanoi

De straat is voor de auto en scooter, de stoep is voor het straatrestaurant en de geparkeerde brommer of voor de straatventer. De voetganger zoekt zijn weg maar in deze chaos. In de taxi van de airport naar het hotel probeert de chauffeur met ons te onderhandelen over de prijs. Wij willen de meter aan. Als we willen betalen verhoogd hij zijn prijs, die wij weigeren te betalen. Om vervolgens nog om een fooi te bedelen. Is dit erg? Welnee, dat is de cultuur in Hanoi; onderhandelen hoort bij het leven en een toerist is zo’n gemakkelijke prooi. Soms houd je je poot stijf, soms geef je toe. Het is wel vermakelijk. Ondanks de voortdurende smog genieten wij van Hanoi met haar drukte en chaos. Parijs is er rustig, schoon en stil bij. Wij hebben niet veel tijd in Hanoi, omdat we (onverwachts) voor het visum van China via Hong Kong moeten vliegen. We gaan vroeg op pad, op zoek naar het ultieme communistische gevoel. We beginnen bij het Ho Chi Min mausoleum. Ondanks het vroege tijdstip staat er een gigantische rij, waar wij ons braaf achteraan sluiten. Met een rood T-shirt heeft Chris zich vermomd als een van de gestaalde kaders. Hij krijgt daar een compliment voor. Na ongeveer drie kwartier zien we de grote held van Vietnam dertig seconden opgebaard liggen. In zijn testament had Ome Ho aangegeven dat hij gecremeerd wilde worden en zijn as uitgestrooid over alle delen van zijn geliefde Vietnam. De hoge partijbonzen bepaalden anders. Hij kreeg een mausoleum gelijkwaardig aan die van broeder Lenin. Een architectonisch hoogstandje dat de herinnering aan de bunker van Hitler oproept. Nee, Ome Ho heeft zich niet omgedraaid..De rij gaat verder langs het paleis van de voormalig Franse Gouveneur en het houten huis op palen van Ome Ho. De rij eindigt in het Ho Chi Min museum, een plomp gebouw dat een lotusbloem moet voorstellen. Ondanks onze rijke fantasie kunnen wij geen bloem ontdekken. Het lijkt meer op een Oost-Duitse gevangenis. Binnen is het is alsof we in een zwembad terecht zijn gekomen waar op een drukke zaterdagmiddag 5 kinderfeestjes worden gegeven. Wat een kabaal! Iedereen is uitgelaten, net als in een pretpark. Het gebouw lijkt iets te groot voor zijn doel. De begane grond is niet toegankelijk, op de eerste etage is een kamer met wat foto’s en op de tweede verdieping is het museum zelf met een mega beeld van Ho. Het beeld dat de machthebbers van Ome Ho oproepen is mooi. Een sobere relativerende man die voortdurend WC tegeltjeswijsheden orakelde. Deze wijsheden staan niet alleen in de musea, maar overal op borden in het land. Wij proeven een zeker belang voor de Partij om de held van het vaderland zeer actief te blijven promoten. Zouden zij zelf minder populair zijn? In ieder geval zijn hun daden soms onnavolgbaar. Zo waren de jonken die in de Ha Long Bay voeren traditioneel bruin. De minister heeft onlangs besloten dat alle boten in Ha Long Bay wit moeten zijn. Dus alle boten zijn overgeschilderd. Waarom? Niemand die het weet. Volgende keer zal het bevel wel zijn rood met gele stippels. De kleuren van de Vietnamese vlag.
De naast het mausoleum gelegen World Heritage Site (sinds 2010) Thang-Long Hanoi Imperial Citadel bezoeken wij niet. Dat is geen onwil. In de gidsjes wordt er geen melding van gemaakt. De Lonely Planet spreekt slechts over een militaire basis. De boel wordt aan de straatkant bewaakt door vele militairen. Voorts is ook met borden niet aangegeven waar de ingang dan zou zijn. Uit recensies op internet blijkt dat de site wel bestaat, maar dat er niet zo heel veel is te zien. De Citadel dateert weliswaar oorspronkelijk uit de tiende eeuw, maar de gebouwen die er nu staan zijn vrijwel alle kopieën uit de negentiende eeuw. De archeologische site ligt vooral opgeborgen onder het plein van het mausoleum en de gebouwen van de huidige machthebbers. Het lijkt erop dat het selectiecomité Hanoi met de benoeming een plezier heeft willen doen. De stad bestond immers 1000 jaar. Vanaf de straat zagen tenminste nog de vlaggetoren van de Citadel.
Na deze communistische onderdompeling tjokken wij verder naar de tempel na de Literatuur, waar een andere held wordt vereerd: Confucius. Oorspronkelijk is dit tempelcomplex uit 11 eeuw. Het meeste is echter herbouwd. Het complex krijgt van ons de kwalificatie aardig. Daarentegen is het restaurant Koto dat ernaast ligt zonder meer goed. Het is een project om van zwerfkinderen goede koks te maken. Dat lukt goed.
In het midden van Hanoi ligt het Ho Hoan Kiem meertje. Ten noorden is een wir war van oude straatjes die de chaotisch Aziatische sfeer goed weergeven. Overal in de stad hangen vogelkooitjes, soms zo klein dat de vogel zich amper kan bewegen. Wij onderdrukken de neiging om al die kooitjes open te zetten. In weer en wind, donder en regen verkopen de Vietnamezen daar hun waar op straat. In elk weertype doen de mensen uit Hanoi hun oefeningen of zij dansen voor het standbeeld van Lenin in een open lucht disco. Als het regent gaat dit allemaal gewoon door, bijvoorbeeld onder een luifel van een warenhuis. Ten oosten en ten zuiden van het meer is de Franse wijk. Hier waan je je een beetje in Parijs. Ruime boulevards met hoge bomen. Mooie koloniale panden. Prachtige statige hotels (o.a. Sofitel Metropole). Hier cruisen de Porches en Rolls Royces. Hanoi is de mooiste stad die wij in Zuid-Oost Azië hebben gezien. We sluiten af met een bezoek aan het water poppentheater. Als we teruglopen naar het hotel komt de regen met bakken tegelijk uit de lucht vallen. Dat belooft wat voor de komende dagen.

20120703-145641.jpg

20120703-145544.jpg

20120703-145555.jpg

20120703-145612.jpg

20120703-145620.jpg

20120703-145842.jpg

20120703-145911.jpg

20120703-145920.jpg

20120703-145927.jpg

20120703-145944.jpg

20120703-145959.jpg

20120703-150004.jpg

20120703-150034.jpg

20120703-150050.jpg

20120703-150107.jpg

20120703-150119.jpg

20120703-150156.jpg

20120703-150203.jpg

20120703-150230.jpg

20120703-150249.jpg

20120703-150307.jpg

Post a Comment

You must be logged in to post a comment.