© 2012 Charlotte Lefferts 20120712-094237.jpg

Yangshuo

Met de boot van Guilin naar Yangshuo, samen met heel veel Chinezen en een paar toeristen. Gelukkig zijn we niet de enige boot. Een prachtige tocht over de Li rivier, inclusief lunch. Bij een georganiseerde tocht hoort een gids met vlag en een daarbij horende sticker, zodat je weet bij welke groep je hoort. Onze gids heet Cherry en de groep heet Kung Fu Panda. Cherry praat de rit van Guilin naar de boten aan elkaar, veertig minuten lang, uiteraard versterkt door een microfoon. Alles wordt minstens één keer herhaald. Eenmaal uit de bus worden wij toegesnauwd waar we moeten staan en waar wij op de boot moeten gaan zitten. Geen tegenspraak alstublieft. Het eerste half uur op de boot mogen wij ons niet verroeren. Chinese controle. Cherry blijft ons voortdurend toespreken. Dan zijn we vrij. De Chinezen blijven binnen zitten, de buitenlanders gaan naar buiten om te genieten van het schitterende uitzicht over het Karstgebergte. Cherry rent voortdurend heen en weer om ons informatie te geven over de omgeving, wat ons over de speaker reeds is verteld. Als wij een seintje krijgen dat we kunnen eten, blijkt dat de lieve Chinezen alles al bijna hebben opgegeten. Hyena’s zijn het. Nog net lukt het ons om wat restanten uit de schalen te schrapen. Het fruit is al op. Gelukkig worden er wat bananen te voorschijn getoverd. Aan tafel wordt de banaan door de tegenover ons zittende Chinees opgegeten. Als Lot verbaasd naar de bananeneter kijkt, krijgt zij een grijns van oor tot oor. Er zit niets anders op dan terug te grijnzen. Na een aantal uren gaan wij gehersenspoeld van boord. Cherry laat ons pas met rust als wij veilig in een taxi zitten.
Ons guesthouse heet The Giggling Tree en wordt gerund door een Nederlands koppel, Karst en Paulien. Een oase in het prachtige landschap. Hier slapen wij maar liefst vier dagen, een vakantie in een vakantie. Omdat wij nog graag iets meer willen proeven van de Chinese cultuur, gaan wij naar de The Impression Liu Sanjie Light Show van Zhang Yimou, die ook de opening- en sluitingceremonie van de Olympische Spelen van 2008 in Beijing heeft geproduceerd. Er werken 600 acteurs mee aan deze indrukwekkende show, die niet zozeer heel mooi is, maar wel heel groots. Zolang er niet wordt gezongen is de muziek ook best mooi. Het draait allemaal om een zoetsappige liefdesgeschiedenis uit 1961. Hier kan echt niemand tegen zijn. Het decor is betoverend: een rivier met een in verschillende kleuren verlicht karstgebergte. We bekijken de show met 3000 anderen. Overal zie je verlichte beeldschermpjes, iedereen praat, mensen sms-en, mensen telefoneren, niemand klapt, er komen mensen later binnen en er gaan mensen eerder weg. Dat je dan de show even niet ziet hoort er gewoon bij. Het is een bijzondere ervaring!
Yangshuo is erg toeristisch. Het vervelende daarvan is dat de verkopers je vastklampen en je niet meer loslaten tot je iets wilt kopen. Alleen heel bot zijn lijkt te helpen, dat vindt zelfs de meest onbotte persoon van deze wereld, Joost. De omgeving is prachtig. Zodra wij de toeristische trekpleisters met de fiets achter ons laten wanen wij ons de enige toeristen in China. Chinezen fietsen niet. Zij houden alleen van zweet als er medailles tegenover staan. Het platteland is verdeeld in allemaal kleine stukjes land. Vijvertjes om gevangen vissen vers te houden, een vijver met gekortwiekte – toekomstige Peking- eenden, en stukjes met gewassen. Onder hen uiteraard de onvermijdelijke rijstgewassen. Wat moest een groot deel van de wereld toch doen als er geen rijst bestond? De meeste boerendorpjes die wij passeren zijn in de transformatie om vreselijk te worden. Nu staan er naast de nieuwe onafgebouwde gebouwen nog veel vervallen oude, waarom- en doorheen mensen, kippen en varkens wroeten. Spoedig zal alles nog slechts onafgebouwd nieuw zijn. Chinezen geven niet veel om oude gebouwen. De enkele juweeltjes van oude huizen die wij zien, zijn in het bezit van buitenlanders. Er is echt iets van te maken. In de weiden staan veelal waterbuffels. Op gezette tijden baden zij uitgebreid in de rivier.
Op onze laatste dag staan opeens Cees en Iselin voor onze neus. Een leuke verrassing en wederom is het erg gezellig. Wij pinken een traan weg bij het afscheid; we zullen elkaar deze vakantie niet meer zien. Op naar de volgende bestemming: de rijstterrassen van Longshen in Ping’an.

20120712-093359.jpg

20120712-093415.jpg

20120712-093437.jpg

20120712-093510.jpg

20120712-093534.jpg

20120712-093601.jpg

20120712-093612.jpg

20120712-093625.jpg

20120712-093651.jpg

20120712-093701.jpg

20120712-093720.jpg

20120712-093743.jpg

20120712-093757.jpg

20120712-093835.jpg

20120712-093904.jpg

20120712-093922.jpg

20120712-093940.jpg

20120712-093956.jpg

20120712-094003.jpg

20120712-094026.jpg

20120712-094037.jpg

20120712-094051.jpg

20120712-094101.jpg

20120712-094129.jpg

20120712-094148.jpg

20120712-094205.jpg

20120712-094228.jpg

20120712-094237.jpg

Post a Comment

You must be logged in to post a comment.